bu dünyada sakin kalabilmek bir tür sessiz devrimdir

Uzun bir süredir dünyanın sesini kısmaya çalışıyorum.

Çünkü fark ettim ki dünya giderek daha yüksek sesle konuşuyor. Her yerden aynı çağrı yükseliyor: Daha genç ol. Daha güzel ol. Daha başarılı ol. Daha çok kazan. Daha çok görün. Daha çok satın al. Daha çok tüket. Sanki olduğumuz halimiz yeterli değilmiş gibi. Sanki insan olmak başlı başına eksik bir şeymiş gibi.

Oysa durup düşününce insanın aklına şu soru geliyor: Eğer sahip olduklarımızdan gerçekten memnun olsaydık, neden daha fazlasına ihtiyaç duyalım ki?

Belki de bu yüzden modern dünya bize sürekli eksik olduğumuzu hatırlatıyor. Yaşlanma karşıtı bir nemlendiriciyi nasıl satarlar? Bizi yaşlanma konusunda endişelendirerek. Bir sigortayı nasıl satarlar? Bizi her şey için kaygılandırarak. Estetik operasyonlara nasıl çekerler? Kusurlarımızı büyüterek. Yeni çıkan telefonu nasıl satın aldırırlar? Bizi geride kalmış hissettirerek.

Dikkat ederseniz bütün sistem aynı yere dayanıyor: İnsan kendiyle barışık olmasın. İnsan olduğu haliyle huzurlu olmasın. İnsan durup "Ben zaten tamamım." diyemesin.

Çünkü kendiyle barışık insanın tüketmeye ihtiyacı azalır.

Oysa hayatın en büyük sırlarından biri belki de burada saklıdır. Sürekli daha fazlasını istemek değil, daha az şeye ihtiyaç duymayı öğrenmek. Daha çok görünmek değil, daha çok görmek. Bir dostun yüzünü. Gün batımındaki renkleri. Bir şiirin tek satırını. Zeytin ağacının rüzgârla konuşmasını. Sabah kahvesinin ilk yudumunu.

Modern hayatın tüketim çılgınlığı her bir yanımızdan bizi çekiştirirken sakin kalabilmek bugün neredeyse devrimci bir eyleme dönüşüyor. Çünkü sistem sürekli hızlanmamızı isterken yavaşlamak, sürekli eksik olduğumuzu söylerken kendimizi kabul etmek, sürekli daha fazlasını vaat ederken elimizdekilere şükredebilmek başlı başına bir başkaldırı haline geliyor.

Belki de kendi yükseltilmemiş varoluşumuzla mutlu olmayı yeniden öğrenmeliyiz. Kusursuz olmayan halimizle. Dağınık yanlarımızla. Kırılmış yerlerimizle. Tamamlanmamış hikâyelerimizle. Çünkü insan olmak biraz da budur. Kusurlarımızı ortadan kaldırmak değil, onlarla yaşamayı öğrenmek.

Tasavvufun yüzyıllardır söylediği gibi, insanın aradığı şey dışarıda değildir. İnsan kendinden uzaklaştıkça dünyayı dolaşır, kendine yaklaştıkça eve döner. Belki de bütün bu yorgunluğun altında yatan şey budur. Kendimizi yıllarca yanlış yerlerde aramış olmamız.

Bu yüzden son zamanlarda kendime küçük bir detoks vermeye çalışıyorum. Daha az gürültü. Daha az kıyas. Daha az telaş. Hayatın endişelerini biraz olsun eritmek ve bunun için hayata şükretmek.

Çünkü bunlar belirsiz zamanlar. Ve tam da bu yüzden kendimize ve birbirimize daha çok sevgi göstermemiz gerekiyor. Daha nazik olmamız gerekiyor.

Düşüncelerimizi de kabul etmemiz gerekiyor. Hepsini. Güzel olanları da, zor olanları da. Çünkü üzgün bir düşünceye sahip olmak, üzgün bir insan olmak değildir. Kaygılı bir düşünceye sahip olmak, hayatın tamamının kaygıdan ibaret olduğu anlamına gelmez. Düşünceler gökyüzünden geçen bulutlar gibidir. Gelirler ve giderler. Biz ise gökyüzünün kendisiyiz.

Ve eğer içimizdeki karanlığı her zaman dağıtamıyorsak, onu sanata dönüştürebiliriz. Bir satıra. Bir şiire. Bir melodiye. Bir seramik parçasına. Bir fotoğrafa. Çünkü insan bazen yaralarını iyileştiremez ama onları güzelliğe dönüştürebilir.

Bu yüzden nerede olursak olalım, her gün güzel bir şey bulmaya çalışalım. Bir yüz. Bir şiirden bir satır. Pencereden içeri süzülen ışık. Bir deniz feneri. İlk kar. Sonbahar esintisi. Bir çocuğun kahkahası. Gün batımının gökyüzüne bıraktığı renkler.

Ne büyük paradoks...

Yaşamak için gerekli olmadığını düşündüğümüz şeyler; kitaplar, sanat, aşk, dostluk, seyahatler ve o küçücük anlar... Aslında yaşamayı değerli kılan şeylerin ta kendisi.

Belki de hayatın anlamı büyük başarılarda değil, güzelliği fark edebilme yeteneğimizi kaybetmemektedir.

Ve belki de bugün, bu dünyada yapabileceğimiz en sessiz ama en güçlü devrim; olduğumuz kişiyle barışmak, elimizdekilere şükretmek ve kalbimizi hâlâ güzelliğe açık tutabilmektir.